✿ 'Ερως και ΨΥΧΗ ✿

Ο Έρωτας και η Ψυχή είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ  μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. 

Σύμφωνα με τον μύθο, η Ψυχή ήταν μια πανέμορφη σεμνή κόρη που προκάλεσε τη ζήλια της Αφροδίτης και έστειλε στους ανθρώπους το γιο της Ερωτα για να αλλάξει τη διάθεσή τους απέναντι στην ομορφιά της Ψυχής. Εκείνος, όμως, την ερωτεύτηκε.

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του.

Ζούσαν μαζί, με τον όρο η Ψυχή να μην τον αντικρίσει ποτέ.Βοήθησε σ' αυτό και η νύχτα που σκέπασε την αγάπη τους. 

Η περιέργεια, όμως, έκανε την Ψυχή ένα βράδυ να παραβεί τον όρκο της και να κρυφοκοιτάξει τη μορφή του αγαπημένου της. Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει.

Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα.
Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή  μια θνητή  είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον 'Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα ,γεννώντας μάλιστα και μια κόρη την Ηδονή.

Ερωτόκριτος ✿ Αρετούσα

Α*ΜΕΡΟΣ  

✿⊱╮

Ο βασιλιάς της Αθήνας Ηράκλης και η σύζυγός του Αρτέμη ύστερα από πολλά χρόνια γάμου αποκτούν μία και μοναδική κόρη την Αρετούσα την οποία ερωτεύεται παράφορα ο Ερωτόκριτος , ο γιός του συμβούλου του βασιλιά Πεζόστρατου. Όμως επειδή δεν μπορούσε να φανερώσει τον έρωτά του πηγαίνει κάτω από το παράθυρό της τα βράδια με τον πιστό φίλο του Πολύδωρο, στον οποίο εκμυστηρεύεται το μεγάλο του μυστικό, και τα τραγούδια του.
«Αδέρφι μου, Πολύδωρε το ξέρω , το κατέχω πως με τον έρωτα ξεμπερδεμό δεν έχω. Φλόγα μου καίει την καρδιά και δεν μπορώ να γιάνωκαι για την Αρετούσα μου θα πέσω να ποθάνω».
Έτσι λοιπόν ο Ερωτόκριτος βρίσκει παρηγοριά σε αυτά τα τραγούδια που της τραγουδάει εξομολογώντας της τον έρωτά του. Η Αρετούσα (που ήταν 13-14 χρονών , δηλαδή ανήλικη) αρχίζει να συγκινείται από τα τραγούδια του άγνωστου (για αυτήν) νυχτερινού τραγουδιστή.
Η Αρετή σαν άκουσε τα όμορφα λαγούτα γυρίζει προς την νένα της και λέει τα λόγια ετούτα:

«Νένα μου , το τραγούδι αυτό κάτι σαν λιγωμάρα
φέρνει μου στην καρδιά και μου΄ρχεται λαχτάρα.»

Β* ΜΕΡΟΣ

    ✿⊱╮

Στις 25 Απριλίου (ημέρα εορτασμού του Αγίου Μάρκου) ο βασιλιάς για να διασκεδάσει την κόρη του οργανώνει κονταροχτύπημα στο οποίο παίρνουν μέρος αφέντες και αρχοντόπουλα από όλες τις ελληνικές πόλεις. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Ερωτόκριτος ο οποίος ήταν μεταμφιεσμένος προκειμένου να μην τον αντιληφθούν επειδή προερχόταν από κατώτερη κοινωνική τάξη. Τελικός νικητής ήταν ο Ερωτόκριτος που έλαβε το στεφάνι από τα χέρια της Αρετούσας , ως έπαθλο της νίκης.

«Από τους δυο πιο δυνατούς εκείνη την ημέρα
φάνηκεν ο Ρωτόκριτος. Και τσα’Αρετής πιο πέρα
η δόλια η καρδούλα της εκόντευε να σπάσει,
γιατι φοβόταν μην τυχόν και τον καλό της χάσει».
«Ενίκησε ο Ρωτόκριτος στο ρήγα γονατίζει
και με χρυσό η Αρετή στεφάνι τον στολίζει.
Κι ο κόσμος όλος χαίρονταν για τ’ άξιο παλικάρι
που’χε περίσσεια αντρειά και φρόνιση και χάρη».

Γ*ΜΕΡΟΣ

Ύστερα από τις κρυφές συναντήσεις του Ερωτόκριτου με την Αρετούσα , ο Ερωτόκριτος πείθει τον πατέρα του να επισκεφτεί το βασιλιά και να ζητήσει τη βασιλοπούλα σε γάμο. Ο βασιλιάς εξοργίζεται για την τόλμη του Πεζόστρατου και εξορίζει τον Ερωτόκριτο από την χώρα του . Προτού φύγει όμως η Αρετούσα του προσφέρει το δαχτυλίδι της και ορκίζονται αιώνια αγάπη.

«Του λέει του Πεζόστρατου ο Ρωτόκριτος μια μέρα: Πατέρα μου του βασιλιά αγαπώ τη θυγατέρα.  Παρακαλεί το γέρο του στο ρήγα να μιλήσει της ρηγοπούλας της καλής το χέρι να ζητήσει. Ο βασιλιάς σαν άκουσε την προξενιά του γάμου: Λωλέ , λέει του γέροντα , χάσου από μπροστά μου. Πώς να ζητήσεις τόλμησες εσύ τούτη τη χάρη γυναίκα του ο Ρωτόκριτος την Αρετούσα να πάρει?

Όσο γα το Ρωτόκριτο και την αποκοτιά του στην εξορία να διωχτεί θέλω η αφεντιά του. Μεσάνυχτα ο Ρωτόκριτος στην Αρετούσα πάει. «Άκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα? Ο κύρης με’ξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα. Φεύγω , μισεύω μακριά , σε άλλη γή θα μείνω , μα την ψυχή και την καρδιά σε σένα την αφήνω. Όρκο σου κάνω πως θα ζώ μόνο για να γυρίσω αφού δίχως εσένανε δε θέλω πια να ζήσω. Η Αρετούσα που τ’άκουσε κόντεψε να πεθάνει το δαχτυλίδι της στο χέρι του το βάνει».

Δ* ΜΕΡΟΣ

Η Αρετούσα κλείνετε στην φυλακή μετά την επίμονη άρνησή της να παντρευτεί το ρηγόπουλο του Βυζαντίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο βασιλιάς των Βλάχων εισβάλλει στην χώρα του Ηράκλη και πολιορκεί την Αθήνα. Ο Ερωτόκριτος με μαύρη όψη προσφέρει σοτυς Αθηναίους ανέλπιστη και αποτελεσματική βοήθεια και στο τέλος νικάει στην αποφασιστική μονομαχία με τον Άριστο τον ανιψιό του βασιλιά των Βλάχων.
«Τα’κουσεν ο Ρωτόκριτος τα θλιβερά μαντάτα πως στην Αθήνα πλάκωσαν των Βλάχων τα φουσάτα. Τα άρματά του ζώνεται τον μαύρο του σελώνει και στην Αθήνα γρήγορα σαν άνεμος ζυγώνει. Ήθελε σαν πολεμιστής τη χώρα να βοηθήσει και αν μπορει τον ρήγα του να κάμει να νικήσει. Φτάνει κοντά και τι να ιδεί: στη μάχη , με στη μέση, το βασιλιά σε κίνδυνο να’χει πέσει. Ορμάει ο Ρωτόκριτος μ’όλη τη δύναμή του μήπως του Ρήγα να σωθεί μπορέσει η ζωή του. Χτυπάει οχτρούς με το σπαθί, χτυπιέται, δε λυγάει, ώσπου ασφαλή το βασιλιά μέσα στα τείχη πάει».

Ε*ΜΕΡΟΣ

Στο τελευταίο μέρος ο Ηράκλης γεμάτος ευγνωμοσύνη προσφέρει στον άγνωστο πολεμιστή τα πλούτη και το μισό βασίλειό του. Αυτός όμως αρνείται και ζητά ως αμοιβή να πάρει για γυναίκα του τη φυλακισμένη ακόμα Αρετούσα. Ύστερα από πολλές και επιμέρους περιπέτειες , όπου ο Ερωτόκριτος δοκιμάζει τα όρια τη πίστης της Αρετούσας , θα φανερωθεί ποιος είναι και θα την παντρευτεί με την άδεια του βασιλιά Ηράκλη. Στον επίλογο του ποιήματος , (Ε 1539-1548) ο ίδιος ο ποιητής μιλά για τον εαυτό του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Σητεία , όπου έγραψε και το ποίημά του, παντρεύτηκε και διέμενε στο κάστρο (σημερινό Ηράκλειο).

Προδοσία Επιθυμίας

Έναν άφωνο στραγγαλισμό σου ζήτησα

απ’ τα δικά σου χέρια μόνο ξεβγαλμένο

να ζήσω επιτέλους έναν έρωτα αλήτη

με σιωπή βαμμένη στο χρώμα που φοράς

Κι εσύ ξερίζωσες το λιόγερμα

και το ’στυψες στις ράγες των χειλιών μου

νομίζοντας πως έτσι θα αναστηθώ

στο όνειρο που θέλησα

Μα αίμα έσταξε απ’ τα χείλη μου

φωνάζοντας «προδωσία επιθυμίας»

και χωρίς ελπίδα να αναστηθώ

ξεψύχησα στην αγκαλιά σου…

✿⊱ Ο τέλειος γάμος ✿⊱

• Ο άντρας είναι το πιο εξυψωμένο των πλασμάτων. 
• Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών.
•  Ο άντρας είναι ο εγκέφαλος. 
• Η γυναίκα είναι η καρδιά. 
• Ο εγκέφαλος παράγει το φως, η καρδιά την αγάπη. 
• Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει.
• Ο άντρας είναι δυνατός στη λογική.
• Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα. 
• Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν.
•  Ο άντρας είναι ικανός για όλους τους ηρωισμούς. 
• Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια. 
• Ο ηρωισμός εξευγενίζει. 
• Το μαρτύριο ανυψώνει.
•  Ο άντρας είναι ένας κώδικας. 
• Η γυναίκα ένα ευαγγέλιο. 
• Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί.
•  Ο άντρας είναι ένaς ναός, η γυναίκα είναι το ιερό. 
• Μπροστά στο ναό αποκαλυπτόμαστε, μπροστά στο ιερό γονατίζουμε.
•  Ο άντρας σκέφτεται. 
• Η γυναίκα ονειρεύεται. 
• Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στο κρανίο. 
• Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο. 
• Ο άντρας είναι ένας ωκεανός. 
• Η γυναίκα είναι μια λίμνη. 
• Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει. 
• Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει. 
• Ο άντρας είναι ο αετός που πετά. 
• Η γυναίκα είναι το αηδόνι που τραγουδά. 
• Το να πετάς είναι να κυριαρχείς το διάστημα. 
• Το να τραγουδάς είναι να κατακτάς την ψυχή.
• Τελικά, ο άντρας είναι τοποθετημένος εκεί που τελειώνει η γη. 
• Η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός .

Αυτές οι ύψιστες φράσεις του μεγάλου μυημένου ανθρωπιστή 

Βίκτωρα Ουγκώ,

προσκαλούν στο μονοπάτι του " Τέλειου Γάμου".

Ευλογημένη ας είναι η αγάπη.

Ευλογημένα τα όντα που λατρεύονται.

✿⊱╮Βίλχεμ Ρά'ι'χ ✿⊱╮

• ΝΑ  ΑΚΟΥΣ  ΤΗΝ  ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΟΥ  ΦΩΝΗ   
• ΠΟΥ ΣΕ ΩΘΕΙ ΑΠΑΛΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ...
• ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ! 
• ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ... 
• ΓΙΝΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ! 

     

...ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ...

Θυμάμαι, εκεί καθόσουνα,αγνάντευες τη φύση.
Μια συμβουλή, ήταν πάντα εκεί, να μου χαρίσεις.
Οι τσέπες σου, γεμάτες αγάπη,το πατρικό σου χάδι,
έφερνες την άνοιξη όταν γυρνούσες σπίτι.
Κρυφή πληγή στα στήθια μου,το αίμα της με πνίγει.
Κύτα να ιδείς τί πόνο, τί καημό,που κρύβω εγώ για σένα.
Πόσες φορές σ'αποζητώ,απόκριση καμμιά...
Απ'την ημέρα που'φυγες μίσεψες την πνοή μου.
Της αυγούλας τη δροσιά,τη γιορτινή σου χάρη,
πόσο βαθειά τα νοσταλγώ...
Τ'αλλιώτικο φεγγάρι.
Κατάρα στον δικό σου Χάροντα,που ήρθε να σε πάρει...  

...Η Ψυχή ενός Αγγέλου που έμεινε στη Γή...

Ούτ'ενα φύλο απόμεινε από το γιασεμί,
στην ανθισμένη μυγδαλιά,το πρώτο καρδιοχτύπι.
Κυτούσα ολόγυρα,τις πρώτες παπαρούνες,
στις μαργαρίτες ξάπλωνα κι έφτιαχνα στεφάνια.
Και η ψυχούλα αγκάλιαζε,τον ουρανό,τη φύση...
Πώς με θωρούν κατάξεροι του έρωτα οι κήποι.
Κατακλυσμοί τα δάκρυα που βρήκανε αφορμή
αβύσσους να γεμίσουνε απ'άδειο καρδιοχτύπι.
Πίσω απ'τις γρύλλιες των κλειστών παλιών παραθυριών
που άλλοτε καθόμουνα κι αγνάντευα τα αιθέρια,
όνειρα έστελνα και σκέψεις,γράμμα στο Θεό...
Η νύχτα ήρθε,σκεπάζωντας το φώς τόσων κεριών*
κι ένας τοίχος μισητός,μου έκρυψε τ'αστέρια.
Πόνος μου κάθε λούλουδο όπου έχει μαραθεί
στον κήπο,που τον νέκρωσε των θάνατων η λύπη.
Κι εσύ ,Θεέ ,δεν βλέπεις που σου στέλνω απ'την Ψυχή,
πύρινα γράμματα εμπρός, στο θρόνο σου και σου ζητώ βοήθεια...
Λύσε απ'το μενταγιόν,τους κόμπους ,
που μου χάρισες,μια νύχτα στ'όνειρό μου.
Κάνε μια φορά στ'αλήθεια ,ανθός να ξαναρθεί,
σαν πρωτοβρόχι ,απ'τον δικό σου τόπο.
Σύ γνωρίζεις τι μου λείπει ... Στο ζητάω χρόνια τώρα...!!!